Κάποιες φορές, μιλάμε για τον αυτισμό σα να τον ξέρουμε..

Αλήθεια πόσο καλά μπορείς να γνωρίζεις κάτι για το οποίο ακόμα διεξάγονται έρευνες; Πόσα μπορείς να πεις με σιγουριά για «μια πάθηση», «μια διαταραχή» για την οποία συνεχώς οι ορισμοί επαναπροσδιορίζονται, τα αίτια ακόμα παραμένουν άγνωστα και οι «θεραπευτικές μέθοδοι» από περίπτωση σε περίπτωση πολλές φορές καταλήγουν να είναι αναποτελεσματικές;

Μιλάμε για τα αυτιστικά άτομα (ακόμα και παρουσία αυτών) σα να γνωρίζουμε καλύτερα από εκείνα το τι τους συμβαίνει, τι χρειάζονται και πώς νιώθουν. Μιλάμε με τη σιγουριά που μας προσφέρει το επιστημονικό μας πεδίο ως «ειδικοί» ή η ανιδιοτελής αγάπη μας ως γονείς και πολλές φορές, καταλήγουμε να μιλάμε τόσο πολύ που ξεχνάμε να ακούσουμε, να αφουγκραστούμε, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τα ίδια τα αυτιστικά άτομα ανάμεσά μας.

Παρακολουθώντας το παρακάτω βίντεο τα βρήκα όλα σωστά! Όλες οι περιγραφές για τον αυτισμό, μου φάνηκαν ευσταθείς! Συμφώνησα με όσους μίλησαν για «φάσμα», με όσους περίγραψαν συμπτωματολογία. Μου άρεσε που οι «υψηλά λειτουργικοί» δεν παρέλειψαν να αναφέρουν τους «χαμηλότερα λειτουργικούς» του φάσματος. Χαμογέλασα ως τ’ αφτιά όταν άκουσα να αναρωτιούνται πώς ορίζεται η λειτουργικότητα και οι ικανότητες κάποιου όταν δεν αξιολογούνται όλες οι πιθανές ικανότητες σε όλα τα περιβάλλοντα.

Δε θυμάμαι πόσα επιστημονικά βιβλία και συγγράμματα έχω διαβάσει, θυμάμαι όμως σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο της Temple Grandin και ανατρέχω σε αυτό πολλές φορές όταν διδάσκω, ασύγκριτα περισσότερες απ’ όσες ψάχνω στη βιβλιοθήκη μου τα άλλα, τα επιστημονικά με τις περίεργες ονομασίες και τις φαντασμαγορικές λέξεις!

«Ο αυτισμός δεν είναι ούτε κάτι καλό, ούτε κάτι κακό, είναι κάτι διαφορετικό».
Έτσι καταλήγει ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ, ο ίδιος με διάγνωση αυτισμού από τα 9 του χρόνια.

Υπάρχουν λοιπόν τα άτομα με αυτισμό με διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης, διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, διαφορετικές κλήσεις (ταλέντα, νοημοσύνες κλπ κλπ), διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικό τρόπο μάθησης κλπ, και υπάρχουμε κι εμείς, οι μη αυτιστικοί. Εμείς πάλι-και αν δεν κάνω λάθος-δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Κάποιοι πιο γρήγοροι, κάποιοι πιο αργοί, κάποιοι με ανεπτυγμένη τη λογικομαθηματική σκέψη, κάποιοι όχι, μερικοί που άργησαν να περπατήσουν ή να αναπτύξουν λόγο, κάποιοι που εξελίχθηκαν πιο γρήγορα για την ηλικία τους..

Για να μην παρεξηγηθώ, δε θέλω να πείσω πως ένα άτομο μέσα στο φάσμα του αυτισμού δεν αντιμετωπίζει μεγαλύτερες δυσκολίες και ενδεχομένως να χρειαστεί ειδική εκπαίδευση και υποστήριξη. Πολλές φορές, και ειδικά για τους γονείς που στην αρχή «παλεύουν» να διαχειριστούν και να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση για το παιδί τους, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αυτό που θέλω όμως να πω, είναι να μη ξεχνάμε να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα! Να μην ξεχνάμε πως στο μακρύ δρόμο της διάγνωσης, εκπαίδευσης και υποστήριξης ατόμων με αυτισμό, θα πρέπει να προσαρμοζόμαστε και εμείς και όχι να ζητάμε συνεχώς από το παιδί ή τον ενήλικα με αυτισμό να ακολουθήσει, να μάθει, να ανεχτεί, να διαχειριστεί, πρέπει μαζί να μάθουμε, να ακολουθήσουμε, να ανεχτούμε και να διαχειριστούμε!

2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού

Visit Us On FacebookVisit Us On Twitter